| تبليغات | X |
از برت دامن کشان ، رفتم که رفتم ...
شنبه ۲۷ اسفند ۱۳۸۴ / ساعت ۹ صبح / تالار وحدت
علي تجويدي را به اندازه اي كه تصنيف هايش را دوست داريم ، احترام بگذاريم ...
متاسفانه دقایقی پیش آگاه شدم که استاد علی تجویدی ، امروز ، چهارشنبه مورخ ۲۴ اسفندماه ۱۳۸۴ از این دنیای کثیف و بی رحم رفتند ... به همین سادگی ... تجویدی هم رفت ... چرا باور نمی کنیم که به همین سادگی ، آدم ها یکی یکی می روند ... چرا باور نمی کنیم که تا چند سال دیگر ، به همین سادگی ، یا شاید از این هم ساده تر ، دیگران نیز خواهند رفت ... آیا ما باید تا ابد ، بدون اینکه ارزش معنوی انسان های همخون و هموطنمان را درک کنیم ، با آن ها وداع کنیم ... تجویدی که پس از ۵۰ ماه بیماری و با بی مهری رفت ، آیا نباید عبرت بگیریم و به دیگران برسیم ؟ خیلی حیف شد ... اصلا انتظار نداشتم که بیایم و چنین خبری را ببینم ... تجویدی خیلی حیف شد ... حیف !
من هنوز هم باور نمی کنم ... خدایا چه ساده اینجا نشسته ام و دکمه های این صفحه کلید لعنتی را فشار می دهم و خبر مرگ یکی از اساتید موسیقی ایرانی را تایپ می کنم ... من بی خیال شده ام ؟ یا زمانه عوض شده است ؟ آیا قرار است من به همین سادگی خبرهای بد دیگری را نیز تایپ کنم ؟
و بالاخره ، اینجا کلیک کنید و چند لینک از فروردین ۸۳ تا اسفند ۸۴ در رابطه با اخبار منتشره پیرامون استاد تجویدی ببینید ... از زمان بستری شدن ... و امروز هم که مرگ !
پي نوشت : دوست خوبم در وبلاگ وزين تحرير ، مطلب فوق العاده اي در اين زمينه نوشته است ... زندگي نامه هاي كاملي از استاد به اضافه چندين قطعه از ساخته هاي استاد كه براي دانلود فراهم كرده است و نيز لينك هاي خبر در خبرگزاري هاي مختلف ... اينجا كليك كنيد ...
ظلم آباد : علی اشرف درویشیان
آنجا روي تنها درخت دهكده نشسته بود. دلگير، گرفته و بغضناك. با چهره اي سوخته از آفتاب و اشك. راديوي كهنه ي پدرش به بالاترين شاخه آويزان شده بود و او گاه گاه براي رهايي از تنهايي آن را روشن مي كرد. گلويش پر از بغض و درد بود. دلش شور مي زد.كف دست هاش هنگام بالا كشيدن از درخت خراشيده بود. نا آرام و دلواپس كت پاره و خيس پدرش را به خود مي پيچيد. گرسنه بود و بي حال. نمي دانست چه بكند. سرش از افكاري بي بند و بار و دلش با غصه و درد انباشته بود.
