دل آواز

رو در رو با شجریان

kaveh — Sat, 19 Jun 2010 23:23:18 GMT

دریافت از مدیا فایر حجم ۵۱ مگابایت ۱ ساعت

استاد در سی ان ان

kaveh — Sun, 13 Jun 2010 08:28:18 GMT

هنر در ذات یک نوع اعتراضه. برای همین حکومت ها، وقتی هنر پا به عرصه تقابل میگذاره از اون وحشت دارند، میترسن.

من به اونا اجازه نمیدم علیه من از ابزار من استفاده کنند. این بود که اعتراض کردم که شما حق ندارید چنین کاری بکنید. اون مال این زمان نیست، مال زمان دیگه ای بوده. اگر لازم بود برای این زمان چیزی بخونم، می خونم ؛ که خوندم : تفنگت را زمین بگذار.

وقتی که مرور می کنم می بینم حتی یک هفته نبوده که من در این سی و یک سال، احساس خوشحالی بکنم که در چنین شرایطی زندگی می کنم. حتی یک روزش هم پیش نیومده. همیشه اون سایه تلخ من رو آزار داده.

هرجای دنیا که می بینم مردم شاد و خوب و خوشحالن، اینقدر دوست دارم خوشم میاد. این به من لذت میده. اما وای به اون روزی که تو مملکت خودم می بینم که یه زن پشتیبان نداره، کنار خیابون نشسته، داره سیگار میفروشه. این چیزهارو من نمیتونم ببینم ]استاد اشک هایشان را پاک می کنند[

دانلود مصاحبه استاد شجریان با کانال سی ان ان

لینک دانلود از mediafire

آخر همین هفته

kaveh — Thu, 03 Jun 2010 11:39:18 GMT

حوصله کن

صبح که باران آمد

همه ی ما

زیرِ فواره ی گل سرخ

نماز خواهیم خواند.

این حرف ها از تو بعید است سید علی!

ابداً!

تو فکر می کنی من بی خبر مانده ام

که بر این مردم ِ خسته چه می رود؟

من با یک عده ی عجیب

سَرِ دعوا دارم آقا!

لگام بر دهانِ زنبق و ستاره می زنند

به من می گویند تو نامحرمِ حضورِ عیش و

انتظارِ علاقه ای!

خدایا

نیزارهای خزانی

به شکر نشسته اند.

اما من پیشِ پایِ خود را خوب نمی بینم

نمی دانم این تاریکی تا کجای جهان ادامه دارد،

واقعاً مشکل است؛

به من بگویید:

چراغ روشن است یا چاهِ شبِ بلند؟

شما (یعنی همین عده ی عجیب)

چطور عصای کور و لقمه ی گرسنه را ربوده

باز به وقت نماز

گریه می کنید؟

بی پدر!

توقعِ من از هر ترانه

بیش از این تکلم ساده نیست،

بگذارید زندگی کنم.

در تاریکی

تیرم کرده اید

که از کمانِ کشیده ی شما بترسم!؟

می ترسم

اما نه از مرگ،

بلکه از برادرانی

که فرقِ میانِ گاو وُ

هفت سُنبله ی گندم را نمی فهمند.

باری به قولِ قدیم:

باری... چه کور و چه بینا،

اسفندیار به انزوا

بِه که کمانِ کشیده بشکند به وقتِ تیر.

شوخی کردم.

ماهِ مجروح را از این برکه ی مُرده

نجاتی نیست.

به سیمرغ بگو... تو هَم!؟

سید علی صالحی . شعر "به قمر بنی هاشم... راست می گویم!"

از مجموعه شعر "انیس آخر همین هفته می آید". انتشارات نگاه 1389

از پادکست های دل آواز: مردی که لب نداشت

kaveh — Wed, 19 May 2010 08:15:18 GMT

قصه ی " حسینقلی، مردی که لب نداشت"
سروده ی احمد شاملو از دفتر شعر " در آستانه" / 1338 خورشیدی
اجرا: هانیه سلیمی
انتخاب و میکس موسیقی: کاوه حیدری
ضبط: تهران / زمستان 1388 خورشیدی
زمان : 14 دقیقه ، حجم : 6 مگابایت

موسیقی ها :
زرد ملیجه، اثر استاد ابوالحسن صبا، آلبوم " به یاد صبا" ، گروه کامکارها
قطعاتی از آلبوم " اوجاداغلار" موسیقی قشقایی : حسین حمیدی
تصنیف "نگارا" در سه گاه ، آلبوم شش تصنیف قدیمی، نشر ماهور
Persian love songs & mystic chants / flute by: duncon lomont
نقاشی: مهدخت امینی

دانلود فایل صوتی از لینک مستقیم

دانلود شعر به صورت pdf

شجریان پژواک روزگار

kaveh — Sun, 16 May 2010 22:06:18 GMT

دانلود مستند پخش شده از شبکه ‌‌‌بی بی سی

ای کاش آب بودم ...

kaveh — Sat, 27 Mar 2010 23:30:18 GMT

ای کاش آب بودم
گر می‌شد آن باشی که خود می‌خواهی.

ــ آدمی بودن
حسرتا!
مشکلی‌ست در مرزِ ناممکن. نمی‌بینی؟

ای کاش آب بودم ــ به خود می‌گویم ــ
نهالی نازک به درختی گَشن رساندن را

ــ تا به زخمِ تبر بر خاک‌اش افکنند
در آتش سوختن را؟

یا نشای سستِ کاجی را سرسبزی‌ جاودانه بخشیدن
ــ از آن پیش‌تر که صلیبی‌ش آلوده کنند
به لخته‌لخته‌ی خونی بی‌حاصل؟

یا به سیراب کردنِ لب‌تشنه‌یی
رضایتِ خاطری احساس کردن
ــ حتا اگرش به زانو نشانده‌اند
  در میدانی جوشان از آفتاب و عربده
تا به شمشیری گردنش بزنند؟
  حیرت‌ات را بر نمی‌انگیزد
قابیلِ برادرِ خود شدن
یا جلادِ دیگراندیشان؟
یا درختی بالیده‌نابالیده را
  حتا
هیمه‌یی انگاشتن بی‌جان؟

□

می‌دانم می‌دانم می‌دانم
با اینهمه کاش ای‌کاش آب می‌بودم
گر توانستمی آن باشم که دلخواهِ من است.

آه
کاش هنوز
به بی‌خبری
قطره‌یی بودم پاک
از نَم‌باری
به کوهپایه‌یی
نه در این اقیانوسِ کشاکشِ بی‌داد
سرگشته‌موجِ بی‌مایه‌یی.

احمد شاملو . ۳۰ شهریورِ ۱۳۶۸

با صدای شاملو و موسیقی آنجلو بادالامنتی از این لینک دریافت کنید

یک عاشقانه ی آرام

kaveh — Thu, 25 Mar 2010 11:22:18 GMT

باز من ماندم و لحظه هایی که از تو سبزند. باز من ماندم و گوشوارهایی که از تو به یادگار مانده اند. باز من ماندم و آن لحظه که دل می بستم وان لحظه که دل می کندم. به یاد می آوردم که چگونه عشقت مطربی آغاز کرد و من ساز شدم. به یاد می آوردم که چگونه جهد می کردم تا عشق در من افزون تر شود. جهد می کردم که چاره ی افسون تو در فسانه ی من باشد. به یاد آوردم که چگونه آواز سر دادم: در مهندس بین خیال خانه ای، در دلش چون در زمینی دانه ای. به یاد می آوردم اولین شب رویش را که من بودم و تنهایی هایم زیر نور یک ماه نو. فریاد زدم که دستم را بگیر، تا با تو تمام شوم ای ماه. گفتی دست را بهل و دل را ببین. نگریستم. در دلم جستجویی افتاد. پرسیدم تو را کجا طلب کنم؟ گفتی کجا جستی و نیافتی.

و تقدیر بر هجرت بود؛ از شهری که بی تو مرا حبس می شد. از شهری که در هر گوشه اش صد عربده جاری بود. از وطنی که به اندیشه ای، آفت جهانی شده بود. درمانده بودم از این حجاب، از این تخته بند تن، بیزار بودم از این پر که دشمن جان طاووس بود. و من مسافر راه های دور، شبگرد غریب خرداد شصت و چهار، بر قهر و مهرت عاشق شدم. بر قهرت، که بر دل داغ می نهاد و بر مهرت، که از خار، گل می رویاند.

نشد ...

kaveh — Wed, 10 Mar 2010 13:13:02 GMT

با صدای شاملو و موسیقی مجتبی میرزاده بشنوید (لینک مستقیم)

از سری پادکست های دل آواز : طلب آمرزش

kaveh — Wed, 17 Feb 2010 09:35:18 GMT

لینک زیر مربوط به اجرای صوتی داستان "طلب آمرزش" از مجموعه ی "سه قطره خون" نوشته ی صادق هدایت است . این داستان حدود دو سال پیش برای سایت "کتابخانه ی گویا" اجرا شده بود. امروز 28 بهمن هشتاد و هشت ، به مناسبت سالروز تولد صادق هدایت و پس از فیلتر شدن سایت کتابخانه ، اجرای جدیدی از این داستان در وبلاگ دل آواز قرار گرفته و درسه حجم و کیفیت متفاوت ، به همراه نسخه پی دی اف این داستان ، قابل دانلود است.چنانچه مشکلی در دریافت فایل ها از سایت 4shared دارید ، می توانید از لینک مستقیم استفاده نمایید.

کیفیت ۱۲۸kbps با حجم 31 مگابایت (لینک غیر مستقیم)

کیفیت ۶۴kbps با حجم 16 مگابایت (لینک مستقیـــــــم)

کیفیت 32kbps با حجم 8 مگابایت (لینک غیر مستقیم)

دریافت فایل پی دی اف طلب آمرزش

راوی : هانیه سلیمی . افکتور : کاوه حیدری

برای موسیقی این پادکست از آثار مرکان دده ، انور ابراهیم ، گوران برگویچ و اریک سرا استفاده شده است .

در همین رابطه لینک های زیر را نیز می توانید ببینید :

از پادکست های دل آواز: "مردی در قفس"

ظلم آباد : علي اشرف درويشيان . پادکست

آرش کمانگیر

kaveh — Thu, 04 Feb 2010 17:16:18 GMT

شعر و صدای سیاوش کسرایی / نقاشی ها : فرشید مثقالی / موسیقی های میکس شده به ترتیب : شالیزار (ز بعد ما . سیامک آقایی) ، تنفس (مرکان دده) ، ونوشه (بامداد . حمید متبسم)

از این لینک ها دانلود کنید

دریافت با کیفیت بالا (15 مگابایت)

دریافت با کیفیت متوسط (5 مگابایت) لینک اصلاح شد

برف می بارد
برف می بارد به روی خار و خاراسنگ
کوهها خاموش
دره ها دلتنگ
راه ها چشم انتظار کاروانی با صدای زنگ
بر نمی شد گر ز بام کلبه ها دودی
یا که سوسوی چراغی گر پیامی مان نمی آورد
رد پا ها گر نمی افتاد روی جاده ها لغزان
ما چه می کردیم در کولاک دل آشفته ی دمسرد ؟!
آنک آنک، کلبه ای روشن
روی تپه، روبروی من
در گشودندم،
مهربانی ها نمودندم،
زود دانستم که دور از داستان خشم برف و سوز
در کنار شعله آتش
قصه می گوید برای بچه های خود، عمو نوروز
گفته بودم زندگی زیباست
گفته و ناگفته، ای بس نکته ها کاینجاست
آسمان باز
آفتاب زر
باغ های گل
دشت های بی در و پیکر
سر برون آوردن گل از درون برف
تاب نرم رقص ماهی در بلور آب
بوی عطر خاک باران خورده در کهسار
خواب گندمزارها در چشمه مهتاب
آمدن رفتن دویدن
عشق ورزیدن
در غم انسان نشستن
پا به پای شادمانی های مردم پای کوبیدن
کار کردن، کار کردن
آرمیدن،
چشم انداز بیابانهای خشک و تشنه را دیدن
جرعه هایی از سبوی تازه، آب پاک نوشیدن
گوسفندان را سحرگاهان به سوی کوه راندن
همنفس با بلبلان کوهی آواره خواندن
در تله افتاده آهوبچگان را شیر دادن
نیمروز خستگی را در پناه دره ماندن
گاه گاهی
زیر سقف این سفالین بامهای مه گرفته
قصه های در هم غم را ز نم نم های باران ها شنیدن
بی تکان گهواره رنگین کمان را
در کنار بام دیدن
یا شب برفی
پیش آتش ها نشستن
دل به رویاهای دامنگیر و گرم شعله بستن
آری آری زندگی زیباست
زندگی آتشگهی دیرنده پا برجاست
گر بیفروزیش رقص شعله اش در هر کران پیداست
ورنه خاموش است و خاموشی گناه ماست

پیر مرد آرام و با لبخند
کنده ای در کوره افسرده جان افکند
چشم هایش در سیاهی های کومه، جست و جو می کرد
زیر لب آهسته با خود گفتگو می کرد
زندگی را شعله باید برفروزنده
شعله ها را هیمه، سوزنده
جنگلی هستی تو ای انسان
جنگل ای روییده آزاده
بی دریغ افکنده روی کوهها دامان
آشیان ها بر سرانگشتان تو جاوید
چشمه ها در سایبان های تو جوشنده
آفتاب و باد و باران بر سرت افشان
جان تو خدمتگر آتش
سر بلند و سبز باش ای جنگل انسان
زندگانی شعله می خواهد؛ صدا سر داد عمو نوروز
شعله ها را هیمه باید روشنی افروز
کودکانم داستان ما ز آرش بود
او به جان، خدمتگزار باغ آتش بود

روزگاری بود
روزگار تلخ و تاری بود
بخت ما چون روی بدخواهان ما تیره
دشمنان بر جان ما چیره
شهر سیلی خورده هذیان داشت
بر زبان بس داستانهای پریشان داشت
زندگی سرد و سیه چون سنگ
روز بدنامی، روزگار ننگ
غیرت اندر بندهای بندگی پیچان
عشق در بیماری دلمردگی بیجان
فصل ها، فصل زمستان شد
صحنه گلگشت ها گم شد، نشستن در شبستان شد
در شبستان های خاموشی
می تراوید از گل اندیشه ها، عطر فراموشی
ترس بود و بالهای مرگ
کس نمی جنبید، چون بر شاخه برگ از برگ
سنگر آزادگان خاموش
خیمه گاه دشمنان پر جوش

مرزهای ملک
همچو سر حدات دامن گستر اندیشه، بی سامان
برجهای شهر
همچو باروهای دل بشکسته و ویران
دشمنان بگذشته از سرحد و از بارو
هیچ سینه، کینه ای در بر نمی اندوخت
هیچ دل، مهری نمی ورزید
هیچ کس دستی به سوی کس نمی آورد
هیچ کس در روی دیگر کس نمی خندید
باغهای آرزو، بی برگ
آسمان اشک ها، پر بار
گرمرو آزادگان دربند
روسپی نامردمان در کار
انجمن ها کرد دشمن
رایزن ها گرد هم آورد دشمن
تا به تدبیری که در ناپاک دل دارند
هم به دست ما، شکست ما بر اندیشند
نازک اندیشانشان بی شرم
که مباداشان دگر روز بهی در چشم
یافتند آخر، فسونی را که می جستند
چشم ها با وحشتی در چشمخانه، هر طرف را جست و جو می کرد
وین خبر را هر دهانی، زیر گوشی بازگو می کرد
آخرین فرمان، آخرین تحقیر
مرز را، پرواز تیری می دهد سامان
گر به نزدیکی فرود آید
خانه هامان تنگ،
آرزومان کور،
ور بپرد دور
تا کجا ؟ تا چند ؟
آه کو بازوی پولادین و کو سر پنجه ایمان ؟

هر دهانی این خبر را بازگو می کرد
چشم ها بی گفت و گویی هر طرف را جست و جو می کرد
پیر مرد، اندوهگین، دستی به دیگر دست می سایید
از میان دره های دور، گرگی خسته می نالید
برف روی برف می بارید
باد بالش را به پشت شیشه می مالید
صبح می آمد پیر مرد آرام کرد آغاز
پیش روی لشکر دشمن، سپاه دوست دشت نه: دریایی از سرباز
آسمان، الماس اخترهای خود را داده بود از دست
بی نفس می شد سیاهی دردهان صبح
باد پر می ریخت روی دشت باز دامن البرز
لشکر ایرانیان، در اضطرابی سخت درد آور
دو دو و سه سه به پچ پچ گرد یکدیگر
کودکان بر بام
دختران بنشسته بر روزن
مادران غمگین کنار در
کم کمک در اوج آمد پچ پچ خفته

خلق چون بحری بر آشفته
به جوش آمد
خروشان شد
به موج افتاد
برش بگرفت و مردی چون صدف
از سینه بیرون داد
منم آرش
چنین آغاز کرد آن مرد با دشمن
منم آرش، سپاهی مردی آزاده
به تنها تیر ترکش آزمون تلختان را
اینک آماده
مجوییدم نسب
فرزند رنج و کار
گریزان چون شهاب از شب
چو صبح، آماده دیدار
مبارک باد آن جامه، که اندر رزم پوشندش
گوارا باد آن باده، که اندر فتح نوشندش
شما را باده و جامه
گوارا و مبارک باد
دلم را در میان دست می گیرم
و می افشارمش در چنگ
دل این جام پر از کین پر از خون را
دل این بی تاب خشم آهنگ
که تا نوشم به نام فتحتان، در بزم
که تا کوبم به جام قلبتان، در رزم
که جام کینه از سنگ است
به بزم ما و رزم ما، سبو و سنگ را، جنگ است

درین پیکار
در این کار
دل خلقی است در مشتم
امید مردمی خاموش، هم پشتم
کمان کهکشان در دست
کمانداری کمانگیرم
شهاب تیزرو تیرم
ستیغ سر بلند کوه ماوایم
به چشم آفتاب تازه رس جایم
مرا تیر است آتش پر
مرا باد است فرمانبر
و لیکن چاره را امروز، زور و پهلوانی نیست
رهایی با تن پولاد و نیروی جوانی نیست
در این میدان
بر این پیکان هستی سوز سامان ساز
پری از جان بباید تا فرو ننشیند از پرواز
پس آنگه سر به سوی آسمان بر کرد
به آهنگی دگر گفتار دیگر کرد
درود ای واپسین صبح ای سحر بدرود
که با آرش، ترا این آخرین بدرود خواهد بود
به صبح راستین سوگند
به پنهان آفتاب مهروار پاک بین سوگند
که آرش، جان خود در تیر خواهد کرد
پس آنگه بی درنگی خواهدش افکند
زمین می داند این را، آسمان ها نیز
که تن بی عیب و جان پاک است
نه نیرنگی به کار من، نه افسونی
نه ترسی در سرم، نه در دلم باک است
درنگ آورد و یک دم شد به لب خاموش
نفس در سینه های بی تاب می زد جوش
ز پیشم مرگ
نقابی سهمگین بر چهره می آید
به هر گام هراس افکن
مرا با دیده خونبار می پاید
به بال کرکسان گرد سرم پرواز می گیرد
به راهم می نشیند راه می بندد
به رویم سرد می خندد
به کوه و دره می ریزد طنین زهرخندش را
و بازش باز میگیرد
دلم از مرگ بیزار است
که مرگ اهرمن خو، آدمی خوار است
ولی آن دم که ز اندوهان، روان زندگی تار است
ولی آن دم که نیکی و بدی را گاه پیکاراست
فرو رفتن به کام مرگ شیرین است
همان بایسته آزادگی این است
هزاران چشم گویا و لب خاموش
مرا پیک امید خویش می داند
هزاران دست لرزان و دل پر جوش
گهی می گیردم گه پیش می راند
پیش می آیم
دل و جان را به زیور های انسانی می آرایم
به نیرویی که دارد زندگی در چشم و در لبخند
نقاب از چهره ترس آفرین مرگ، خواهم کند

نیایش را دو زانو بر زمین بنهاد
به سوی قله ها دستان ز هم بگشاد
برآ ای آفتاب ای توشه امید
برآ ای خوشه ی خورشید
تو جوشان چشمه ای، من تشنه ای بی تاب
برآ، سر ریز کن تا جان شود سیراب
چو پا در کام مرگی تند خو دارم
چو در دل جنگ با اهریمنی پرخاش جو دارم
به موج روشنایی شست و شو خواهم
ز گلبرگ تو، ای زرینه گل من رنگ و بو خواهم
شما ای قله های سرکش خاموش
که پیشانی به تندرهای سهم انگیز می سایید
که بر ایوان شب دارید چشم انداز رویایی
که سیمین پایه های روز زرین را به روی شانه می کوبید
که ابر ‌آتشین را در پناه خویش می گیرید
غرور و سربلندی هم شما را باد
امدیم را برافرازید
چو پرچم ها که از باد سحرگاهان به سر دارید
غرورم را نگه دارید
به سان آن پلنگانی که در کوه و کمر دارید

زمین خاموش بود و آسمان خاموش
تو گویی این جهان را بود با گفتار آرش گوش
به یال کوه ها لغزید کم کم پنجه خورشید
هزاران نیزه زرین به چشم آسمان پاشید
نظر افکند آرش سوی شهر، آرام
کودکان بر بام
دختران بنشسته بر روزن
مادران غمگین کنار در
مردها در راه
سرود بی کلامی با غمی جانکاه
ز چشمان بر همی شد با نسیم صبحدم همراه
کدامین نغمه می ریزد
کدام آهنگ ایا می تواند ساخت
طنین گام های استواری را که سوی نیستی، مردانه می رفتند؟
طنین گامهایی را که آگاهانه می رفتند؟
دشمنانش در سکوتی ریشخند آمیز
راه وا کردند
کودکان از بام ها او را صدا کردند
مادران او را دعا کردند
پیرمردان چشم گرداندند
دختران بفشرده گردن بندها در مشت
همره او قدرت عشق و وفا کردند

آرش اما همچنان خاموش
از شکاف دامن البرز بالا رفت
وز پی او
پرده های اشک پی در پی فرود آمد

بست یک دم، چشم هایش را عمو نوروز
خنده بر لب غرقه در رویا
کودکان با دیدگان خسته و پی جو
در شگفت از پهلوانی ها
شعله های کوره در پرواز
باد در غوغا.
شامگاهان
راه جویانی که می جستند آرش را به روی قله ها پی گیر
باز گردیدند
بی نشان از پیکر آرش
با کمان و ترکشی بی تیر
آری آری جان خود در تیر کرد آرش
کار صد ها صد هزاران تیغه شمشیر کرد آرش

تیر آرش را سوارانی که می راندند بر جیحون
به دیگر نیمروزی از پی آن روز
نشسته بر تناور ساق گردویی فرو دیدند
و آنجا را از آن پس
مرز ایرانشهر و توران بازنامیدند

آفتاب
درگریز بی شتاب خویش
سالها بر بام دنیا پاکشان سر زد
ماهتاب
بی نصیب از شبروی هایش همه خاموش
در دل هر کوی و هر برزن
سر به هر ایوان و هر در زد
آفتاب و ماه را در گشت
سالها بگذشت
سالها و باز
در تمام پهنه البرز
وین سراسر قله ی مغموم و خاموشی که می بینید
وندرون دره های برف آلودی که می دانید
رهگذرهایی که شب در راه می مانند
نام آرش را پیاپی در دل کهسار می خوانند
و نیاز خویش می خواهند
با دهان سنگهای کوه آرش می دهد پاسخ
می کندشان از فراز و از نشیب جاده ها آگاه
می دهد امید
می نماید راه
در برون کلبه می بارد
برف می بارد به روی خار و خارا سنگ
کوه ها خاموش
دره ها دلتنگ
راهها چشم انتظاری کاروانی با صدای زنگ
کودکان دیری است در خوابند
در خوابست عمو نوروز
می گذارم کنده ای هیزم در آتشدان
شعله بالا می رود پر سوز

سیاوش کسرایی . شنبه 23 اسفند 1337